Wielertoeristen in de Alpe D'HuZes, 3 juni 2010

[Bas]

El_Loco, hoe is het jou vergaan?

Ik zag je wel twee keer dalen maar verder niet?

viewtopic.php?f=63&t=6648&p=297397#p297140

[el_loco]

Thanx! Nog even een uitgebreid verslag copy-paste vanuit de mail die de donateurs kregen!

De wekker gaat om 4 uur, ik heb maar een paar uurtjes geslapen, maar ben toch zo wakker voor d-day. Zoals wel vaker deze dag hangt Dick de Held uit als mijn persoonlijk soigneur door koffie te zetten en de fiets van de ketting te halen!
Nog even een paar kleffe broodjes naar binnen werken, een bezoek aan het toilet (dat scheelde zeker een kilo gewicht die toch mee bergop had gemoeten) en dan met de rest van de deelnemers in de ijzige kou (zal 2/3 graden geweest zijn)naar de start. Ik sluit achteraan in de rij rond 4.50 en sta dan nog een half uur te vernikkelen voordat het begint!In de eerste klim is het nog donker en haal ik zeker 500 of 1000 mensen in, krijg het wat warmer en laat me direct in de afdaling vallen om beneden de warmste kleding uit te doen. Dick wacht daar - zoals na elke klim - met de nodige bevoorrading, zonnebrand en helpt me even herinneren wat ik allemaal moet doen (eten, drinken, insmeren, nog meer eten, etc) Een beter
coach/soigneur was niet te wensen, thanx dude!
Klim 2 ging net als 1 appeltje-eitje, maar in nummer drie kreeg ik het toch wat moeilijker. Er zijn dan ook dagen dat ik om 10.30 nog niet 3200 hoogtemeters gemaakt heb... De volgende klim dus maar bewust wat gas teruggenomen, dat ging beter!
Aan het eind van de klim begin ik m`n knie wat te voelen en wordt toch een beetje ongerust. Maarja, er is geen keus, we gaan gewoon door! Nummer 5 is behoorlijk pijnlijk: 12% klimmen met een rotte knie doet af en toe tranen in je ogen springen van de pijn. Bovenaan gekomen maar even rustig gaan rekken en strekken. Ik besluit dat het nog vroeg is, tijd genoeg om desnoods 2 uur over #6 te doen, dus niet zeiken maar fietsen.
Overigens staan er al vanaf 5.30 zeker 500 mensen je aan te moedigen op de berg en dat is natuurlijk wel een inspirerende omgeving. Al zorgen een of andere fluitende gek (dat moeten ze verbieden, geluidsoverlast is het, vre-se-lijk) en George Baker op de speaker (I mean, come on...) er toch wel voor dat ik sommige bochten even het grote mes erop gooide om maar weg te zijn.
Negatieve motivatie is ook motivatie!
Maar goed, nummer 6: de eerste 3 steile kilometers weer rustig aan gedaan, maar wel voornamelijk met links kracht gezet. Het is pijnlijk, maar dit ging ik wel halen was de gedachte. Dat heb ik dus ook gedaan. Bovenaan heel eventjes een euforisch gevoel van het halen van de doelstelling, maar op het moment dat ik m`n bikechip van de voorvork haal wint de pijn en stijfheid in rug, benen, knie, schouders en wat al niet meer het daar toch van. Snel naar beneden en douchen,eten, een biertje drinken en dan naar bed.
Tenminste, zo staat het me bij, was niet helemaal helder meer

[Babs]

@ Ferry, ik tel er 6 hoor. Vrouw, moeder, zus, neefje en zelf 2x

echt Ad6 spirit op die manier!

+1

@ Ferry, respect voor hoe jij jezelf in de koersweek hebt weggecijferd en hebt neergezet!
Ik zeg: je bent de allergrootste AD6 kanjer van 't forum

[Kestrel2007]

AD6 voor mij:

Je verhaal ga ik nog lezen, maar wat een fantastische foto!

[levensnevel]

Het stukje wat ik voor ons clubblad (WTAC Waterstad) geschreven heb

Niets of niemand zegt dat het echt moet. En toch, of juist daarom, wil ik het beleven...

Goed, Gelukkig en Gezond leven met kanker. Dit is de kern waar het bij Alpe d’HuZes allemaal om draait. En dat lukt ons gezin inmiddels vrij aardig.
Hoe is dat allemaal zo gekomen?
11 jaar geleden sloeg de mededeling: "mr Levensnevel, U heeft teelbalkanker" de grond onder de voeten van ons gezin volledig weg. Vervolgens zag ik in de Daniel den Hoed kliniek Lance voor de eerste maal zijn Tour de France winnen en ik nam me voor: wat die dekselse Texaan kan, dat kan ik ook. En een van de afspraken die ik toen met mezelf maakte was: Als de tijd me gegeven is ga ik geld inzamelen voor lotgenoten.
Na 4x een week aan de chemo gelegen te hebben en een operatie eindigde onze vrije val naar beneden en ik werd na 6 jaar controles genezen verklaard. Gedurende die tijd krabbelden we voorzichtig weer op en begonnen vastbesloten aan onze klim terug naar boven. Die weg terug ging over onbekend terrein en was lang, hard en moeilijk. Maar we zijn er bovenop gekomen.
Kanker: het overkwam ons, we hebben het een plaats in ons leven kunnen geven. En het heeft ons leven zelfs enorm verrijkt.
Goed, die ene afspraak dan?
Toen het eind oktober vorig jaar duidelijk werd dat mijn werkgever met een team zou deelnemen aan de 2010 editie van Alpe d’HuZes was er voor mij maar 1 stap mogelijk. En na vele uurtjes stoempen in de polder, heuveltjes klauteren in het zuiden van ons land en menig zweetdruppeltje in het Wellnesscenter was ik er uiteindelijk helemaal klaar voor.
We vertrokken de dag na Pinksteren richting les Ougiers waar we ons kamp hadden opgeslagen in het hotel van Monique en Leon. Eest een weekje vakantie vieren en een beetje fietsen (o.a, de col d'Ornon & la Bérarde) om te wennen aan de omgeving voordat de rest van onze twee teams er ook zouden neerstrijken.
Als ik nu de foto's terug zie welke er tot 3 juni van me gemaakt zijn is het onmiskenbaar: Daar staat iemand met een missie, niets kan hem er van weerhouden om die missie te volbrengen.
Binnen 15 uur drie maal die foei lelijke berg op was de opdracht. En ach, die 3.271 meter omhoog & weer omlaag binnen 82,5 km en temperaturen tussen de 5 graden celcius (om 07:00 uur) en 36 graden celcius (om 14:00 uur) dat nam ik gewoon op de koop toe.
Eerst als toeschouwer naar de start gekeken, zelfs nog een paar woorden met Ron (lid van WTAC Waterstad die als individuele deelnemer aan de start stond en 6x naar boven reed) kunnen wisselen want die stond natuurlijk helemaal vooraan. Daarna een half uurtje warm gereden en zo begon ik iets voor zessen in de vroege morgen aan m'n tocht van ruim 82 kilometer. En toen ik een kleine 11 uur later beneden aangekomen voor de laatste maal m'n remmen dicht trok was het missie geslaagd: 3 maal naar boven en 3 maal weer veilig naar beneden.
De sfeer gedurende die 11 uur was fenomenaal en onvergetelijk. In elke bocht werd je aangemoedigd door de talloze supporters en mederenners, die even van het uitzicht genoten of op adem zaten te komen. Zelf heb ik me daarbij ook niet echt onbetuigd gelaten.
Klimtijden? Totaal onbelangrijk! Ben daar absoluut niet mee bezig geweest, het was tenslotte een feestdag.
Pakweg 10.000 landgenoten die ruim 1.000 km van huis in een vreemd land gedurende 16 uur het dagelijks verkeer over een afstand van zeg 16 km praktisch lamleggen. En dat zonder enige wanklank of ordeverstoring, we kunnen het dus wel.
Tenslotte neem ik m'n wielerpetje meer dan diep af voor de vele vrijwilligers die alles, van begin tot eind, in goede banen wisten te leidden en natuurlijk ook voor alle supporters die meer dan 15 uur lang op de berg verbleven om ons aan te moedigen. Want die hadden het eigenlijk vele malen zwaarder dan de deelnemers die per racefiets, mountainbike, handbike, ligfiets of te voet de berg bedwongen voor het goede doel.

De onvermijdelijke cijfertjes
2.752 deelnemers
10.132.938,26 euro (tussenstand 2 juni 2010) is er opgehaald aan donaties
9 juni 2011 datum volgende Alpe dHuzes.

Zal ik ooit in Bourg d Oisans terugkomen om een keer zo snel als mogelijk via die 21 haarspeldbochten naar boven te snellen? Ik denk het niet, want ik ben er achter gekomen dat klimmen niet echt mijn ding is. Hoewel, met 80 km/u op je racert naar beneden zoeven is echt leuk! Jammer dat dat klimmen zo verrekte lang duurt .

levensnevel, 08 juni 2010

[TiesT]

Bor kan nog lachen tijdens de 6de beklimming:

[el_loco]

Ziet er nog best fris uit man! Heb zelf ook nog wel m`n best gedaan af en toe een lachje er uit te persen tijdens de 6de, maar betwijfel of dat nog een beetje overkwam.

[Harm Jan]

Het stukje wat ik voor ons clubblad (WTAC Waterstad) geschreven heb

Niets of niemand zegt dat het echt moet. En toch, of juist daarom, wil ik het beleven...

Goed, Gelukkig en Gezond leven met kanker. Dit is de kern waar het bij Alpe d’HuZes allemaal om draait. En dat lukt ons gezin inmiddels vrij aardig.
Hoe is dat allemaal zo gekomen?
11 jaar geleden sloeg de mededeling: "mr Levensnevel, U heeft teelbalkanker" de grond onder de voeten van ons gezin volledig weg. Vervolgens zag ik in de Daniel den Hoed kliniek Lance voor de eerste maal zijn Tour de France winnen en ik nam me voor: wat die dekselse Texaan kan, dat kan ik ook. En een van de afspraken die ik toen met mezelf maakte was: Als de tijd me gegeven is ga ik geld inzamelen voor lotgenoten.
Na 4x een week aan de chemo gelegen te hebben en een operatie eindigde onze vrije val naar beneden en ik werd na 6 jaar controles genezen verklaard. Gedurende die tijd krabbelden we voorzichtig weer op en begonnen vastbesloten aan onze klim terug naar boven. Die weg terug ging over onbekend terrein en was lang, hard en moeilijk. Maar we zijn er bovenop gekomen.
Kanker: het overkwam ons, we hebben het een plaats in ons leven kunnen geven. En het heeft ons leven zelfs enorm verrijkt.
Goed, die ene afspraak dan?
Toen het eind oktober vorig jaar duidelijk werd dat mijn werkgever met een team zou deelnemen aan de 2010 editie van Alpe d’HuZes was er voor mij maar 1 stap mogelijk. En na vele uurtjes stoempen in de polder, heuveltjes klauteren in het zuiden van ons land en menig zweetdruppeltje in het Wellnesscenter was ik er uiteindelijk helemaal klaar voor.
We vertrokken de dag na Pinksteren richting les Ougiers waar we ons kamp hadden opgeslagen in het hotel van Monique en Leon. Eest een weekje vakantie vieren en een beetje fietsen (o.a, de col d'Ornon & la Bérarde) om te wennen aan de omgeving voordat de rest van onze twee teams er ook zouden neerstrijken.
Als ik nu de foto's terug zie welke er tot 3 juni van me gemaakt zijn is het onmiskenbaar: Daar staat iemand met een missie, niets kan hem er van weerhouden om die missie te volbrengen.
Binnen 15 uur drie maal die foei lelijke berg op was de opdracht. En ach, die 3.271 meter omhoog & weer omlaag binnen 82,5 km en temperaturen tussen de 5 graden celcius (om 07:00 uur) en 36 graden celcius (om 14:00 uur) dat nam ik gewoon op de koop toe.
Eerst als toeschouwer naar de start gekeken, zelfs nog een paar woorden met Ron (lid van WTAC Waterstad die als individuele deelnemer aan de start stond en 6x naar boven reed) kunnen wisselen want die stond natuurlijk helemaal vooraan. Daarna een half uurtje warm gereden en zo begon ik iets voor zessen in de vroege morgen aan m'n tocht van ruim 82 kilometer. En toen ik een kleine 11 uur later beneden aangekomen voor de laatste maal m'n remmen dicht trok was het missie geslaagd: 3 maal naar boven en 3 maal weer veilig naar beneden.
De sfeer gedurende die 11 uur was fenomenaal en onvergetelijk. In elke bocht werd je aangemoedigd door de talloze supporters en mederenners, die even van het uitzicht genoten of op adem zaten te komen. Zelf heb ik me daarbij ook niet echt onbetuigd gelaten.
Klimtijden? Totaal onbelangrijk! Ben daar absoluut niet mee bezig geweest, het was tenslotte een feestdag.
Pakweg 10.000 landgenoten die ruim 1.000 km van huis in een vreemd land gedurende 16 uur het dagelijks verkeer over een afstand van zeg 16 km praktisch lamleggen. En dat zonder enige wanklank of ordeverstoring, we kunnen het dus wel.
Tenslotte neem ik m'n wielerpetje meer dan diep af voor de vele vrijwilligers die alles, van begin tot eind, in goede banen wisten te leidden en natuurlijk ook voor alle supporters die meer dan 15 uur lang op de berg verbleven om ons aan te moedigen. Want die hadden het eigenlijk vele malen zwaarder dan de deelnemers die per racefiets, mountainbike, handbike, ligfiets of te voet de berg bedwongen voor het goede doel.

De onvermijdelijke cijfertjes
2.752 deelnemers
10.132.938,26 euro (tussenstand 2 juni 2010) is er opgehaald aan donaties
9 juni 2011 datum volgende Alpe dHuzes.

Zal ik ooit in Bourg d Oisans terugkomen om een keer zo snel als mogelijk via die 21 haarspeldbochten naar boven te snellen? Ik denk het niet, want ik ben er achter gekomen dat klimmen niet echt mijn ding is. Hoewel, met 80 km/u op je racert naar beneden zoeven is echt leuk! Jammer dat dat klimmen zo verrekte lang duurt .

levensnevel, 08 juni 2010

Ik kan maar 1 ding zeggen:

RILLINGEN OP MIJN RUG!!

[PaulB]

Beste Heer levensnevel,

Ik sluit me volledig aan bij vorige schrijver. Wat een geweldig pakkend verhaal, en chapeau voor alle helden die 1 of meerdere malen de Alpe op en af zijn gereden! Denk dat ik stiekem 9 juni 2011 maar eens in mn agenda ga zetten, aan een dergelijk evenement wil ik ook wel eens een steentje bijdragen.

[ferry1982]

Bor kan nog lachen tijdens de 6de beklimming:

nou niet veel verder stond de kop scheef en werd er niet gelachen

[TiesT]

Toch werd er veel gelachen. Zoals na beklimming 4!

[Tempus]

Bor kan nog lachen tijdens de 6de beklimming:

nou niet veel verder stond de kop scheef en werd er niet gelachen

Heeej Tiest,
Heb je een Garmin, oid? Bevalt ie goed, als dat zo is?

http://www.bikeplanner.com

[ferry1982]

@tiest

we hebben het zeker gezellig gehad.
Trinomino, rummikub, pantoffeldiertje, historie van Cola, ouwe limar helmen etc

uiteindelijk geinfecteerd met Oakley, afspraken voor cx-en in dorst, bbq in zoetermeer etc

Ik ben alleen maar rijker geworden deze week

[wgb]

Even wat anders. Iedere keer als ik de foto van Bor zie vraag ik me af wat is dat bij het voorwiel.

[Bas]

Even wat anders. Iedere keer als ik de foto van Bor zie vraag ik me af wat is dat bij het voorwiel.

Chip voor tijdregistratie

[Jan Willem]

er zijn nogal wat foto's gemaakt. Hier een lijstje waar je tussen kan staan (sommige zijn de bekende commerciele en sommige moeten nog geupdate worden)

www.photobreton.com
www.griffephotos.com
http://www.ingridschouten.nl/alpe2010.html
http://live.opgevenisgeenoptie.nl/fotos ... ctionid/27
http://www.luclodder.net/fotos-alpe-dhuzes-2010/
www.tobefoto.nl
www.evanagterberg.eu (TiesT hier sta jij iig tussen)
www.alpedhuzesrunner.nl (hier komen binnenkort foto's op, ook van fietsers)
www.jannemieke-fotografie.nl
http://www.flickr.com/photos/franklodder/

[Bas]

er zijn nogal wat foto's gemaakt. Hier een lijstje waar je tussen kan staan (sommige zijn de bekende commerciele en sommige moeten nog geupdate worden)

http://www.photobreton.com
http://www.griffephotos.com
http://www.ingridschouten.nl/alpe2010.html
http://live.opgevenisgeenoptie.nl/fotos ... ctionid/27
http://www.luclodder.net/fotos-alpe-dhuzes-2010/
http://www.tobefoto.nl
http://www.evanagterberg.eu (TiesT hier sta jij iig tussen)
http://www.alpedhuzesrunner.nl (hier komen binnenkort foto's op, ook van fietsers)
http://www.jannemieke-fotografie.nl
http://www.flickr.com/photos/franklodder/

Mooi overzicht

Hier doen we het voor:

[ferry1982]

ja dat soort dingen maken het emotioneel zwaar. maar ook weet je meteen waar je het voor doet

[Bas]

Zij heeft 't zwaarder dan ik (kippevelmomentje):

[pct]

TiesT op de foto

[Jan Willem]

[levensnevel]

Onder het motto beter laat dan nooit.
Ik kwam via een collega op het spoor van de website van Sytse van Slooten
Een website waarop foto's van zo'n beetje alle deelnemers van de 2010 editie staan.
http://ah6.sytse.net/ah6/
en voor de 2009 editie
http://ah6.sytse.net/ah6/index-2009.html

Veel kijkplezier