Goed, de koers: heerlijk weertje, zo'n 100 vertrekkers voor 17 rondjes van ongeveer 4,5 kilometer. Geen meter vlak, maar ook nergens echt steil klimmen of dalen. Op een paar honderd meter na nergens breder dan een meter of 3, dus lastig inhalen.. Een stuk of 5 scherpe bochten, waar elke keer hard geremd werd, en vooral daarna weer hard accelereren. Nu ben ik wel explosief, maar is mijn core stability niet echt 'je dat', waardoor ik na een uurtje van dat werk nog weleens last van m'n rug wil krijgen... Ach ja, de vorm is toch nog niet super, dus ik ging zonder verwachtingen van start.. Nog 3 clubgenoten aan de start, waaronder reesbeest.
Beetje achterin het peloton vertrokken, en mede dankzij veel mensen die er gelijk al doorzakten en mijn ernstig gebrekkige pelotonskills (tja, het was m'n 4e wedstrijdje ooit ofzo, en ik durf niet echt te wringen) moest ik de eerste 3 rondjes redelijk volle bak rijden om een beetje een acceptabele plek in het peloton te vinden. Daarna viel het gelukkig even wat stil, zodat ik wat bij kon komen.
De rest van de koers is snel verteld: ik wist dat ik het niet in m'n hoofd moest halen om aan te vallen, want daar had ik simpelweg de benen niet voor. Dus gewoon in het peloton blijven zitten, en dat was al lastig genoeg.. Er was 1 stuk op het parcours waar elke ronde mensen eraf wapperden: een scherpe bocht naar rechts (scherper dan haaks), vervolgens 100 meter die een procentje of 4 omhoog liepen en dat rechte stuk trok nog een kilometer of wat door. Met de weinige wind die er stond daar schuin van rechts, ging het daar bijna elke ronde op de kant, wat gaandeweg z'n tol begon te eisen bij mij..
M'n cassette is wel aan vervanging toe, wat als gevolg heeft dat alles kleiner dan 53/16 niet echt soepel loopt. Terwijl de benen na een minuutje of 50 langzaam begonnen te protesteren, werd het steeds lastiger om dat verzet na elke bocht weer op gang te trekken. Terwijl Wouter zich keurig rustig hield en z'n kruit droog hield tot de finale, was ik erg blij dat ik er nog aan hing. M'n beide clubgenoten waren overigens al gelost, en het peloton bestond nog maar uit 45 man ofzo. Ik vreesde dat ik me niet lang meer onder die 45 mocht scharen, als ze nog een paar keer goed doortrokken...
In de voorlaatste ronde nog even bijna gelost op dat lastige stuk van het parcours, maar gelukkig weer aangepikt met een man of 5 bij een bocht waar het peloton steeds hard moest remmen, maar wij als klein groepje nauwelijks. Gelukkig viel het in de laatste ronde wat stil, zodat ik keurig in het peloton kon finishen.
Reesbeest ging nog solo in de achtervolging op een eenzame achtervolger op een kopduo - dat daar weer vlak voor reed. Hij kon vrij snel aanpikken bij de achtervolger, maar getweeën strandden ze op 5 seconden van de nummers 1 en 2.. Strijkijzer Wouter werd - natuurlijk - 4e...
Ik getroostte me met een 37e plaats. Na plek 41 hield het peloton op.. Na de finish voelde ik me licht in het hoofd, en op een paar rondjes van het einde voelde ik ook al wat lichte braakneigingen.. Veel meer zat er dus niet in, lol.. Conclusie: ik moet leren in een peloton te rijden en ik moet nog véél trainen...
Ow, shit, verslagje is toch weer lang geworden... Sorry aan 'den werckenden mensch' voor deze tijdverspilling...
Gat slaan ja, doorrijden ho maar. Of te wel hollen en stilstaan. Dus toen vond ik het wel even mooi geweest en ging wat verder naar achteren zitten in het peloton. Want ik begon ook wel door te krijgen dat als ik zo door zou gaan dat me dat later wel zou opbreken. Ondertussen was ik al blij dat ik nog geen lekke band had, want het aantal gaten en putdeksels dat ik had geraakt waren inmiddels niet meer te tellen...
