Maratona Dles Dolomites zondag 5 juli 2009

[TiesT]

Jipperd is gevallen op de Sella. Iemand wilde 'm binnendoor inhalen, hij kwam door een uitwijkmanoevre in het gootje. Fiets volgens zijn zeggen total loss - zelf niet meer als een flinke schaafwond aan de arm, maar wel moeten opgeven. Hij zal zelf binnenkort de rest vertellen.

Stuur ik hem daarstraks een sms wat er gebeurd is, lees je dit

Flink balen voor Jipperd, nog meer pech...

Had hem net aan de lijn. Achterwiel en AX zadeltje in de poeier. Verder niks aan de hand. De terugreis naar startplaats/ hotel was en dagbesteding maar dat zal die zelf wel vertellen.

[Jipperd]

Ok, in navolging op Kestrel hierbij mijn verhaal.

Allereerst de week, na een goede auto-reis naar Italië arriveer ik op maandag om 12:00 bij het hotel. Auto uitpakken en even slapen is het stramien, en zo gebeurd het ook. Dinsdag volgt de eerste rit, te weten de sella ronde in tegengestelde richting. De benen zijn nog niet te best maar het gaat niet slecht. Woensdag lus twee van de route, dus de campolongo, giau, falzerego en valporola. Deze route gaat alweer beter zeker gezien mijn deceptie van de trois ballon van 13 juni. Donderdag volgt een rustdag waarop ik samen met Kestel, Gios, Veeteetje en Otto een terrasje pak. Hier wordt besloten vrijdag het sella rondje te gaan rijden in de ‘goede’ richting.

Vrijdag om half 10 verzamelen we, Daniel is er zoals bij ons kenbaar niet bij en helaas heeft ook Gios af moeten halen wegens de gevolgen van misschien toch wel wat overvloedig olijfolie gebruik in de italiaanse keuken. Met vieren vertrekken we voor de ronde, het gaat soepel en ik rijd lekker op met Veeteetje en Otto. Op de top van de Campolongo wachten we op Kestrel. Met Kestrell gaat het ook goed, toch geeft hij aan dat wij ons eigen tempo ‘mogen’ doorrijden. Ondanks ons SUST principe stemmen we in en rijden we lekker verder. Het gaat erg goed en na 3:25 hebben we het rondje er weer op zitten. Gedurende de route nog wat foto’s genomen, welke ik nog zal posten.

Zaterdag volgt een rustdag waarop erg weinig gedaan wordt zoals het een rustdag toebehoort. Alles wordt klaargemaakt voor zondag, zodat ik relatief rustig aan kan doen. Om half 10 zoek ik het bed om waar de wekker om 4:30 wordt gezet.

Zondagochtend 4:30 klinkt de digitale haan en ik spring naast m’n bed. Meteen ga ik naar mijn fiets, bidon plaatsen, bandjes oppompen en dan ontbijten. Zoals altijd krijg ik niet bijster veel naar binnen maar dat geeft niet, ik eet nog wel een reepje in het startvak. Om 5:45 sta ik in het startvak.

Om 6:30 klinkt het startschot (al heb ik dat nooit gehoord) en niet veel later vertrek ook ik. Onder de boog reset ik mijn teller en ‘off I go’ voor mijn 138km. Ik rijd een lekker tempo en probeer me niet ‘op te blazen’ op de eerste beklimmingen door de flow van de groep. Op de Campolongo gaat het lekker, dan 1km voor de top verschijnt Veeteetje en Otto in mijn ooghoek, ik knipper twee keer met mijn ogen, of ik het goed zie en het is echt zo. Het verbaast me niet dat zij bij mij zijn gekomen maar Veeteetje komt op het BUITENBLAD langs zetten. We rijden samen op gaat over de top, de afdaling in. Hier neem ik wat afstand waarna de Pordoi op ons wacht.

De Pordoi gaat ook goed en Veeteetje komt weer langzaam korter. Ze nadert tot op zo’n 100meter. Ik realiseer me dat mijn rug het goed houdt en ben zeer tevreden. Het windjackje gaat weer dicht en neem de afdaling. De route is bekend dus ik ben attent op het wisselende asfalt en de scherpe bochten. Het einde van de afdaling is in zicht als de rechtse bocht van het opdraaien van de Sella verschijnt.

Dan slaat het noodlot toe. Ik weet dat de bocht krap is, maar gelukkig is de weg voor mij vrij en kan ik de bocht nemen zoals ik wil. Ik neem de bocht, geen problemen, dan verschijnt er van op rechts een renner aan de binnenkant. Ik lijk getorpedeerd te worden, en zie een val al voor me. Ik probeer het nog te ontwijken door mijn lijn te corrigeren, de botsing blijft uit, maar de zijkant van de weg nadert. Er is een ‘goot’ van 20cm breed en 20cm diep,. Ik beland hier op volle snelheid in en de rest gebeurd in een flits. Ik schijn met minder dan 50cm langs een boom / rots gevlogen te zijn. k beland op de grond en herinner me het geluid van brekend, krakend en scheurend carbon. Ik open mijn ogen, ik lig op mijn rug en lijk in orde. Ok even checken, schaafwonden, sneeen en krassen, het kan erger, Mijn fiets, einde oefening. Het achterwiel is Total-loss en mijn zadel (full carbon) is ook aan gort. De teller staat stil op 1:27 de tijd dat aan de voet van de Sella ben gekomen.

Wat volgt is een lang verhaal van bizarre fouten, misverstanden en pech. De carambirie vraagt of ik een ambulance wil, ik kijk naar mijn arm en het lijkt me overbodig, dus ik wimpel het af, een taxi vragen dan maar. Deze wordt keurig geregeld, de bestemming, Pedraces, de fiets gaat achterin de bus en we vetrekken. Gedurende de rit begin ik te twijfelen over de bestemming, dan wordt het me duidelijk. De taxi chauffeur brengt me naar Pedrazzo. Ik maak hem dit duidelijk en hij bezwijkt. Hij weet het niet meer, en lijkt mij de schuld te geven van deze vergissing. We rijden terug,m maar het voordeel van de marathona wordt mijn nadeel, de route is autovrij. Ik wordt in Canazei gedropt bij een hotel waar ik mezelf kan verzorgen, mijn taxi zal 2uur later als de route vrij is terugkeren. Na wat wachten en nog langer wachten arriveert hij keurig om 13:00. We rijden de route en om 15:00 staan we in de file in Corvarra. Ik besluit uit te stappen om bij de politie te vragen of ik doorgestuurd kan worden omdat het toch wel ERG lang duurt allemaal. Helaas dat is niet mogelijk, maar het is nog ‘maar’ 30min wachten tot we door mogen. Ik keer terug naar de taxi, waar ik informeer naar de kosten. Zonder blikken of blozen laat hij me 200,- zien, :O ok dat is schrikken, ik geef mijn blijk van ongeloof en stap uit weer terug naar de politie. Bij hen maak ik de situatie duidelijk en weiger te betalen. Ze stellen mij in het gelijk, maar nu moet nog een oplossing bedacht worden. Na wat bemiddelen betaalt de politieagent de rekening en wordt er voor mij naar het hotel gebeld voor vervoer. Om 16:15 zal er iemand komen. Dat komt voor mij goed uit, ik kan eerst nog naar de EHBO, bij de EHBO worden de wonden geschoond en lever ik de CHIP in. Bij de finish loop ik Kestrel tegen het lijf, hij heeft het ondanks de hagel wel gehaald. Ik keer teug naar het afgesproken punt. Helaas de ‘taxi’ blijkt al geweest te zijn, maar heeft laten weten dat hij terug komt. Om 17:00 verschijnt er iemand van de organisatie en kan ik eindelijk terug naar het hotel. Tegen 18:00 ben ik terug in mijn hotel, hier tref ik Veeteetje en Otto, resp. 6:28 en 6:47 zijn hun tijden. Ze hebben een goede dag gehad. De realiteit is hard, dat had er voor mij ook ingezeten. Maar ik heb zelf gelukkig weinig behalve flink wat schaafwonden, en open huid op mijn handen (het risico van rijden zonder handschoenen).

Ik besluit al in de avond te vertrekken dus ben maandag aan het begin van de middag thuis, oef… dat was het weekje wel… Al met al geluk gehad, volgend jaar keer ik zeker terug. De sfeer is ongelofelijk en de route prachtig, hopelijk dan meer succes.

Veeteetje, Otto, Kestrel en Gios, enorm bedankt voor jullie gezelschap, hopelijk ontmoeten we elkaar nog vaker.

[Ingmar]

Ha Jip, ik dacht laat ik eens even hier kijken of er al te lezen is hoe je Maratona is vergaan. Dit was nu niet bepaald de ontknoping die ik in gedachten had. Balen man. Maar gelukkig valt de persoonlijke schade dus mee. Die schaafwonden zijn vervelend maar daar ben je zo weer vanaf.

Is de renner in kwestie die binnendoor kwam nog gestopt of niet?

[Kestrel2007]

Idd erg balen Jipperd. Je gaf aan bij de finish, dat de fiets total loss was, maar - hoewel dat vor de DM niet uitmaakte (hoe dan ook einde oefening) - bleef dat beperkt tot de schade, die je nu aan geeft? Nog een tetanusinjectie kunnen scoren?

Leuk je een paar keer eerder die week te hebben ontmoet.

[Jipperd]

@ingmar: De kamikaze piloot in kwestie is nooit gestopt, ik weet ook niet of hij iets gemerkt heeft. Hoewel het natuurlijk op zijn minst gepast zou zijn, kan ik er niets over zeggen. Ik weet niet eens wat voor een kleur shirt of fiets hij had (dat laatste zie ik meestal als eerste).

De schade is "beperkt" gebleven, tot een wielenset (ook voorwiel), snelspanners, binnen- en buitenbanden, pedalen, zadel, stuur, shifter en schoenplaatjes (dwars door midden). Toch nog goed voor een flinke schadepost. Gelukkig is het voornamelijk materiele schade en ben ik zelf ok. Overigens wel het nadeel van fietsen zonder handschoenen ontdekt, mijn handen liggen aardig open en zullen nog wel even pijnlijk bijven. Maar goed je weet dat, dat het risico is. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen.

[Rinus]

Da's idd klote Jipperd. En in zo'n K..situatie proberen ze je nog 'een poot uit te draaien' ook .
Zo te lezen heb je het gelukkig goed eraf gebracht. Hopelijk ben je wel goed verzekerd voor je schade.

[Veeteetje]

Wegens enorme drukte op het werk een copy - paste van hetgeen dat op de website komt...

Zondag, 5 juli 2009 – Dolomieten Marathon
In de vroege ochtend van 1 juli vertrokken we bepakt en bezakt richting de Dolomieten. Wat een bagage kan een mens meenemen voor 5 dagen... We reden op het gemak, wisselden af en toe van plaats, stopten onderweg in Wattens (bekend van Swarovsky kristal) om mueslikoeken bij de M-Preis te kopen. Heerlijk! Dik 12 uur later meerden we aan bij Pension Garni Flurida in Pedraces, Alta Badia. Bekend van de wintersport en in deze week bezeten van de Dolomieten Marathon. We werden vriendelijk begroet door de baas en bazin des huizes en naar onze kamer gebracht; heerlijk ruim, met bad en een lekker matras! Helaas moesten onze fietsen in de garage. Daar hadden we niet op gerekend dus moesten we op zoek naar een slot. Gelukkig had de zoon (wereldkampioen cross snowboard 1996) van de eigenaar een wielerzaakje in La Villa (Break Out. Daar ontdekten we de hemel op aarde. Wat een materiaal! Helaas keken we tot diep op de bodem van onze portemonnee en volstonden we met 2 sloten. Later voegden we hier nog een windjackje aan toe en CO2 patroontjes. De Assos kleding en de prachtige Pinarellos hebben we maar laten staan voor een volgende klant.

Na een heerlijk lange nacht schoven we tegen 9 uur in de ochtend aan het ontbijt. Verse Kaiserbroodjes, sneetjes bruin, volop beleg, heerlijke koffie! Fijn wakker worden zo! Even na het ontbijt spraken we af met Rob en Erik van het WT forum om de Sella Ronde te gaan doen. Erik had die dag ervoor de Giau gedaan dus besloot een rustig ritje te doen. Op de eerste beklimming, de Passo Campolongo, dacht ik echt: Wat zoek ik hier! Maar ja, nog niet gewend aan het omhoog rijden en koud. Op een gegeven moment zag ik een fotograaf zitten en ineens stopte Otto, pas toen zag ik dat het Daniel was met Eline. Leuk! Even later kwam ook Susan op haar fiets naar boven geklauterd. Otto, Susan, Rob en ik klommen gezamenlijk tot de top waar donkere wolken zich samenpakten. Op het terrasje besloten we na de koffie niet verder te gaan naar de Pordoi maar om te draaien. We waren nog geen 100 mtr naar beneden gereden of de sluizen gingen open! We doken het eerste beste terrasje op om te schuilen onder de parasols. Ik geloof dat we daar zeker een half uur gezeten hebben als het niet langer is. Maar toen werd het ook weer nagenoeg droog. We waren niet zo heel ver van huis dus na een koude afdaling konden we het warme bad in.

Poging 2 volgende op de vrijdag: de Sella Ronde. Dit keer ging Jip ook mee. Al op de Campolongo zei Rob dat we ons eigen tempo maar moesten rijden en dat deden we dan ook. Na de afdaling van de Campolongo kwamen we terecht op de Passo Pordoi. Mijn berg vanaf deze dag. Wat een prachtklim. Een heerlijk stijgingspercentage, mooi lopende bochten, fantastische uitzichten. Het pure genieten! Na de Pordoi volgde de Passo Sella. Tjonge jonge, dat was in tegenstelling tot de Pordoi echt niet mijn ding. De Passo Gardena daarentegen weer wel. We hadden geluk gehad bleek later; het had hier en daar flink geregend en wij waren net tussen de buien doorgereden.

Zaterdag, op Otto’s verjaardag, gingen we met Erik en Rob een klein losrijdrondje maken met uiteraard koffie op een terras!! Nog geen uur lekker gepeddeld. De beentjes voelden goed. Wel besloten Otto en ik beiden ons eigen tempo te gaan rijden tijdens de marathon.

DE GROTE DAG...
En toen was het zover... om 4.20 uur liep de wekker af. Was eigenlijk niet nodig geweest want we hadden beiden de halve nacht amper geslapen. Toch voelde ik mezelf redelijk uitgerust en ik had er zin in. Het was niet koud, de voorspellingen waren goed. Iets na 5.30 uur stapten we op de fiets richting de start in La Villa. Alles afgezet, perfect geregeld qua startvakken. We sloten aan. Geen idee hoeveel mensen er voor ons stonden maar er stonden er meer achter ons. Dat was een prettig idee.

Meerdere malen had ik deze ochtend kippenvel... op het moment dat de een na de andere helicopter boven onze hoofden ronddraaiden... op het moment dat er een vreemd geluid door de speakers klinkt en de pastoor het hele peloton inzegend in het Italiaans en Duits... het moment dat de eerste noten van Europes The Final Countdown ingezet worden en we mochten vertrekken! Belle Italia!! Fantastisch!! Ik heb werkelijk nog nooit zo een sportminded volk gezien.

Otto was vanaf het vertrek vlot weg, ik probeerde hem te volgen en dat ging aardig. Op de eerste beklimming de Campolongo speelden we een aparte vorm van haasje over. De ene keer kwam ie mij voorbij, de andere keer ging ik hem voorbij. Op de top kwamen we nagenoeg gelijk aan. Na de afdaling begon Otto net iets eerder aan de Pordoi dan ik, maar met een klap op zijn kont haalde ik hem in. Een eindje voor de top hebben we nog naar elkaar gezwaaid, hij was net een minuutje later boven. De afdaling was heerlijk. Ik ben echt geen daler maar het ging best aardig. Geen risico genomen maar wel doorgereden. Het bochtje onderaan de Sella gaf wat vaart mee voor de eerste meters omhoog. Tegen deze beklimming zag ik het meeste op (de Giau kende ik nog niet toen). Misschien heb ik mezelf te bang gemaakt want het ging nu beter dan twee dagen eerder. Wel heb ik bewust rustig aan gedaan. Na de Sella volgde de Passo Gardena en vervolgens vanaf daar naar Corvara voor de tweede beklimming van de Campolongo. Ik wilde binnen 3 uur de Sella ronde volbracht hebben, maar na 3 uur en 45 seconden was ik al op de top van de tweede keer Campolongo. Otto bleek achteraf daar maar 2,5 minuut achterstand te hebben.

De afdaling boog dit keer af naar links in plaats van naar rechts, richting de gevreesde Giau: 9.9 km lang en 9.3% gemiddeld stijgingspercentage. Ik gaf mezelf 5 kwartier voor deze beklimming. Dan zou het doel, binnen 7 uur, nog wel te halen zijn. Op het hoogteprofiel zagen we voor de Giau ook nog een klein piekje. Santa Lucia of zoiets. Dat hakte er wel in, vooral als je zoals Otto dacht dat dit de Giau al was. Hihi. Ik zat hier in een mooi groepje op het stuk naar de Giau toe maar moest het laten gaan toen mijn ketting eraf knalde en klem kwam te zitten tussen de voorbladen. Niets aan te doen en ook geen probleem want op de beklimming moest ik het toch zelf doen. Wat een berg die Giau!! Continu blijft ie steil. Op de allerkleinste versnelling en met de hartslag in het oog bereikte ik na 1 uur en 4 minuten de top. Ik vroeg me de hele weg af hoe het met mijn lief zou gaan en maakte me ook wel zorgen omdat ie altijd zo hard afdaalt. Op de top van de Giau heb ik voor de laatste maal mijn bidonnen gevuld.

Alleen Passo de Falzarego (Val Parola) volgde nog met aansluitend alleen nog maar afdaling, 17 km lang. Van La Villa naar Corvara nog wel een rotstukje vals plat achtig omhoog maar dat zou niets zijn in vergelijking met wat achter de rug was. De Falzarego was een superbeklimming. Lang, maar niet zo zwaar. Beetje vergelijkbaar met de Pordoi en dat was echt mijn berg dus dat zou deze ook moeten zijn. En dat was ie zeker! Vooral op het gedeelte waar het vlakker was, kon ik veel snelheid maken. Hier won ik qua tijd het meeste op Otto. Ik had 53 minuten nodig voor deze 11,5 km en Otto 59 minuten. Niet alleen de beklimming was machtig mooi maar ook de afdaling. Meerdere malen deed ik figuurlijk mijn ogen dicht, het ging zoooo hard. Super lopende bochten, overzichtelijk en snel. Voor ik het wist waren we in La Villa. Daar kon ik tot 1,5 km voor de finish nog in een wiel mee, maar toen was het wel klaar.

Na 6 uur 28 minuten en 53 seconden kwam ik volgens mijn Polar over de finish. Bij stops heb ik de teller door laten lopen dus het zou ongeveer met de geregistreerde tijd overeen moeten komen. We wachten af. Bij de finish trof ik nog een oud ploeggenote (Gabrielle) en hebben we even bijgekletst, helaas heel kort. Daarna zag ik DJ Engelen nog aan de overkant van de straat en trof ik een eindje verderop Susan met een van de dames van Leontien.nl schaatsploeg. Later kwam er nog eentje bij. Ik wachtte op mijn mannetje die ongeveer een half uur later aan kwam met een fietstijd van 6 uur en 46 minuten. Hij had bovenop de Giau ongeveer een kwartier tegen een groot rotsblok aangezeten om bij te komen. Samen reden we naar het hotel voor een lekker bad. Later hebben we nog een heerlijke capuccino gedronken met Erik en afgesproken dat we aanstaande zaterdag in zijn restaurant komen eten. Rob was net binnen gekomen en had hagel en heel slecht weer gehad vanaf de Giau. Ook Jip was binnen, maar helaas met een taxi vanwege een valpartij aan de voet van de Sella. Gelukkig zonder al teveel erg.

De Dolomieten Marathon is voor mij de strakste en best georganiseerde cyclo die ik tot nog toe gereden heb (dat zijn er niet zoveel). De sfeer en alles eromheen maakt het tot een heus professioneel evement. Wij hebben genoten en het is zeker voor herhaling vatbaar. Het pension, geboekt via En Route, was perfect. Het plaatsje Pedraces was een compleet Nederlandse nederzetting, allemaal wielrenners met hetzelfde doel. Kortom: GEWELDIG!

Ook heel erg leuk om meer WT-ers te leren kennen!!

Op de terugweg zijn we langs het Gasthof (http://www.adlerhorst-sellrain.at/) in oprichting in Sellrain langs de Kuhtai van mijn nicht en neef gereden... 2,5 uur onze ogen bij hun uitgekeken. Ze willen zich zomers op wielrenners gaan richten en 's winters uiteraard op wintersporters. Wat een droomplek!!!
Gisteravond laat waren we thuis. Nu: gaar...

[Daniel1975]

Mooi verhaal Christy!!
De foto van jou en Otto komt jou kant nog wel op.

Je hebt je alleen niet aan je woord gehouden, je zou er volgens jouw eigen zeggen 8 uur over gaan doen

[Veeteetje]

Mooi verhaal Christy!!
De foto van jou en Otto komt jou kant nog wel op.

Je hebt je alleen niet aan je woord gehouden, je zou er volgens jouw eigen zeggen 8 uur over gaan doen

Leuk! Ben benieuwd...

Voor dat laatste, sorry. Maar jij had het wel goed met je schatting van 6,5 uur!!
Was leuk om jullie te zien daar zo.

[Dingo]

Hoe heeft Susan het gedaan ? ( Tenminste, ik neem even aan dat dat "onze"susan is, die van 2008, De Haan, Pinarella )


Leuk verhaal Veeteetje ! Gut Gemacht !

[Kestrel2007]

Helemaal top Veeteetje! (had nog sneller kunnen zijn als je nachtrust niet verstoord was - hoewel : nacht.....). Ter vergelijk : Steven Rooks reed 'm in 6.11.58.

[Veeteetje]

Helemaal top Veeteetje! (had nog sneller kunnen zijn als je nachtrust niet verstoord was - hoewel : nacht.....). Ter vergelijk : Steven Rooks reed 'm in 6.11.58.

Daar moeten we nog eens een hartig woordje over spreken...

Er staan op de fotosite al foto's maar kun je op startnummer zoeken of moeten alle pagina's door gekeken worden? Ik heb het woord 'pectoral' vertaald vanuit het Engels, ik dacht dat dit misschien iets met het startnummer te maken heeft, maar de vertaling zegt: "Borstvinnen".

[Daniel1975]

Ter vergelijk : Steven Rooks reed 'm in 6.11.58.

YESSSSS!!!! Dan was ik vorig jaar sneller.

@Dingo: Suus heeft de 106 gedaan, 6 uur gereden (ff snel uit mijn hoofd).

[La Vieux]

Ik zit net naar een paar filmpjes te kijken van ex-clubmaatjes, mooooaaawwww dat is gaaf om te zien!

[Kestrel2007]

Voorafgaand aan mijn verslag toch een soort zelfanalyse :

8.51.59 u. is niet om over naar huis te schrijven, zelfs met mijn capaciteiten niet.
Slechts kwartiertje sneller als vorig jaar, toen ik pas half april op de fiets zat.
58 minuten boven mijn PR, toen ik langdurig was voorbereid door Oege en Clarien.

Toch heb ik lekker gereden en is het vooral een goeie dag en ditto week geweest.

Waar had het beter gekund?
Mijn zelf geklokte tijd is 8u. 14 en een beetje.
Ik verlies dus 37 minuten.

Moest nodig wat eten halen bij de 2de doorkomst Campolonga + bidons bijvullen en later uit de broek via een extra stop op de Giau (eerste restaurant op zo'n 3 km. van de top - net als vorig jaar!). Bij elkaar hebben deze 2 noodzakelijke stops kwartiertje gekost (heb ook wat gedronken op stop 2).

Resteert dus 22 minuten op een niet gepande stop op de Giau (het schuilen voor overvloedige regenbui). Daarnaast had deze afdaalslak ook nog wel 10 minuten kunnen winnen in de afdaling van de Giau, die nu vanwege zeer nat wegdek vrijwel volledig met de rem er op verliep.

En de weegschaal sprak vandaag ook boekdelen. 88 kg. i.p.v. 82 kg. tijdens mijn PR
(en dat mag je een slechte voorbereiding noemen).
Met langere begeleiding, normale omstandigheden en beduidend lager gewicht zou ik mijn PR toch nog wel kunnen verbeteren. Op dit moment zet ik in op LM voor volgend jaar (vanwege de grotere uitdaging), maar kan nog wijzigen.

[Alexander]

Ik verlies dus 37 minuten.

Ik verloor bijna 75min tijdens de LM

[Pino]

Mijn zelf geklokte tijd is 8u. 14 en een beetje.
Ik verlies dus 37 minuten.

Nieuw klokje kopen?

Tijd = eindtijd - starttijd.
Izze simpel.

[Kestrel2007]

Mijn zelf geklokte tijd is 8u. 14 en een beetje.
Ik verlies dus 37 minuten.

Nieuw klokje kopen?

Tijd = eindtijd - starttijd.
Izze simpel.

Izze onzin. Weet best dat de DM tijd de enige juiste is, maar herleid waar ik tijd heb verloren.
Jij kiest voor afdalen in de stromende regen, ik (en vele anderen) voor schuilen op de Giau.
Het is uiteindelijk maar een spelletje.

[Bontempi]

Heren, heren, m.i. heeft Pino toch wel gelijk ondanks dat het een spelletje is, bovendien lukt het toch niet om een banaan recht te l*llen.

[Alexander]

Heren, heren, m.i. heeft Pino toch wel gelijk ondanks dat het een spelletje is, bovendien lukt het toch niet om een banaan recht te l*llen.

Ik ben het er ook mee eens hoor. Vandaar mijn knipoogje. De tijd die je 'rust' krijg je wel weer terug later tijdens de rit.

[Kestrel2007]

Ik theorethisch ook, maar praktisch niet.
Het gaat echter ook nergens over, want zonder plensbui had ik ook een heel matige tijd gehad afgezet tegen het klassement. Maar idd : als telt niet. Áls ik het talent van Patron had ......

[pinarello]

Helemaal top Veeteetje! (had nog sneller kunnen zijn als je nachtrust niet verstoord was - hoewel : nacht.....). Ter vergelijk : Steven Rooks reed 'm in 6.11.58.

Daar moeten we nog eens een hartig woordje over spreken...

Er staan op de fotosite al foto's maar kun je op startnummer zoeken of moeten alle pagina's door gekeken worden? Ik heb het woord 'pectoral' vertaald vanuit het Engels, ik dacht dat dit misschien iets met het startnummer te maken heeft, maar de vertaling zegt: "Borstvinnen".

The official photoservice of the "Maratona dles
Dolomites" is provided by Agenzia Studio 5.
All photos taken during the competition will be
visible after one week on the web site

[pinarello]

RAI TV streaming and Download
------------------------------------------

As a foreign participant, you couldn't be able to
watch the 6 hourse live TV coverage of the Maratona
dles Dolomites, you can watch them now in streaming
from the following link: http://bit.ly/25v2kA

Instead, if you want to download the full 6 hours
of live coverage then subscribe to the Holimites
Newsletter (http://bit.ly/2oj5r) and you will receive
the links to download the files. This service will
be available until tomorrow (July 8th) morning.

[Kestrel2007]

Hadden jullie het DM tenue al gezien?
Ben zo vrij 'm van de mooie site van Veeteetje te lenen.
Zelf moet ik nog in mijn kleding zien te passen.... 88.3 kg vanmorgen
Vanaf vandaag ga ik daar iets aan doen.
In september moet ik opnieuw vele passen over en dan toch liefst met zo'n 6 kg. minder.
(van het afdalen moet ik het toch al niet hebben, hè gios?)

Onder deze foto mijn verslag van een week Stelvio + Dolomieten.
Foto's zijn eerlijk gepikt van het internet : ook mijn fototoestel lag nog thuis....



Zondag
----------

Zondag al om 04:00u. uit Nederland vertrokken vanaf het huisadres van gios. Hij is kok en moest de avond tevoren nog werken, waardoor het handiger was dat ik bij hen zou overnachten. Of hij daar nog zo over denkt is de vraag, want ik moest wel 4 x naar het toilet en de vloeren kraakten nogal…. Beiden dus slecht geslapen.

Heb intussen al ontdekt het nodige te zijn vergeten mee te nemen : scheermesjes, gewone sokken, onderbroeken, winterhandschoenen. Volgende keer toch maar wat eerder starten met inpakken. Maar helm, fietsschoenen en fiets zijn aanwezig, dus het moet gewoon lukken verder.

We gaan op weg naar hotel Martha in Nauders op aanraden van Pinarello. Het is een tussenstop, omdat gios graag de Stelvio een keer wil bedwingen. Ik ook, maar doe dat al in september met LC. De planning is rond 14:00u. te arriveren. We hebben een goede auto en de reis verloopt zeer voorspoedig. Vanwege opstoppingen i.v.m. de 3-Länder-Giro in het laatste uur wordt het slechts een half uur later.

Al heel snel zitten we op de fiets. Uit het hotel linksaf de Reschenpass af en weer op. Opvallend veel politie trouwens in deze grensstreek. Er wordt beslist fanatiek gecontroleerd.
Boven doen we onze eerste cappuccino bij ons hotel en vervolgen rechtsaf met een rondrit langs het meer (Lago di Resia of Reschensee). De toren hier onder stond nu droog en werd gerestaureerd.



We komen vooral MTB'ers tegen. Het waarom wordt ons aan de andere kant van het meer wel duidelijk, want daar ligt vnl. gravel. Onderweg gaan we vakantie vieren en eten daar een vorstelijke pizza. Leuke route, met hier en daar nog een steil stukje.

maandag
-----------

Na een goede nachtrust is het lekker ontbijten. Daarna gaan we op weg naar ons doel : de Stelvio! Met de fiets zou wat ver zijn (moeten vandaag ook nog door naar Pedraces), dus pakken de auto naar Sluderno. Van daar uit eerst een rustige aanloop en dan geht es loss. Ik sta nog even op het buitenblad, maar als ik dat door heb schakel ik snel door naar het binnenblad van de triple.

Heb mij niet ingeleefd in afstand en percentages en da’s denk ik alleen maar goed. Gios neemt al snel afstand en ik rijd wat later keuvelend op met 2 Nederlanders op 2 identieke Koga’s. Zij zijn uit Nederland komen fietsen en doen vandaag nog niet de hele klim. Als we afscheid hebben genomen ontmoet ik 2 Duitsers op hun Cubes (MTB). De man heeft een tweeling in het karretje er achter hangen. Mijn vraag hoeveel zoiets weegt schat hij in op zo’n 60 kg.! Moedig hoor.

Het eerste bochtnummer (48) heb ik dan nog altijd niet bereikt.

Als het eenmaal zo ver is wordt het moeizaam aftellen. 48 stuks is toch wel erg veel en ze volgen elkaar niet altijd heel snel op. Een paar Italiaantjes gaan mij met speels gemak voorbij. Schat ze toch wel als goede amateurs in.

Een paar keer moet ik van de fiets. Er is nl. een irritante tik hoorbaar en ik kom er rijdend niet achter wat dat is. Stel een paar keer de derailleur bij, maar dat helpt niet. Uiteindelijk ontdek ik, dat het een boutje is, dat de verbinding tussen midden- en binnenblad hoort te zijn, maar thuis niet goed is aan gedraaid. Daarna moet ik nog 1 keer van de fiets tussen km 4 en 3 om de hartslag even tot rust te laten komen. Beetje tegen mijn principe in, maar toch wel lekker.

“Bloed, zweet en tranen” speelt door mijn hoofd en “de koek is op”, zoals dit zondag al door de auto galmde van de Haazes CD. Ik kan de wielen nog slechts draaiende houden. Eten en drinken wil ook niet meer en kom licht misselijk boven. Staat gios daar ook nog met een broodje Sauerkraut met Bradwurst . Maar als zo vaak herstel ik snel : de cappuccino (met cacaosterretje ) en Apfelstrudel doen wonderen.

Daarna volgt een koude afdaling over de Umbrail, die deels onverhard is. Maar als dat er op zit volgen heel fraaie hairpins. In het laatste deel naar de auto kunnen we de fiets vrij spel geven in een overzichtelijke recht toe recht aan afdaling.

In Hotel Grand Ander in Pedraces worden we hartelijk ontvangen en wacht ons een geweldig diner. We maken kennis met Jorien en Hans Boer uit Giessenburg, die vorig jaar ook Alstro, Dingo, Pinarello en DeRosa hebben ontmoet. Denk nu ook te weten, waarom Dingo vorig jaar niet de volledige afstand heeft gereden….

Dinsdag
-----------

Gios is toch ook wat geschrokken van de Stelvio en moet even langs de fietsenmaker voor een 29 achter. Het wiel wordt overhandigd, maar voor de afstelling hebben ze de komplete fiets nodig. Dat wordt nog een feest, want de kabels, die binnendoor lopen, blijken gedraaid te zitten. Een mega-probleem voor deze FM : kost ons ruim 2 uur.

Daarna beklimmen we alleen de Gardena vanuit Corvara. Vind ik een schitterende klim. Het schakelsysteem van de bruin/oranje Kestrel voldoet in elk geval. Gios heeft geen zin in meer en ik voeg mij daar dan maar in.



Woensdag
-------------

Hadden gisteren al min of meer besloten tot het rondje met de Giau uit de DM. Vandaag dat maar door gezet. Even een goed dammetje gelegd bij het ontbijt, al moet je het eigenlijk van de avond tevoren hebben. Daarover trouwens geen klagen – het hotel lijkt er plezier in te hebben ons steeds weer iets verrassends voor te schotelen. En de mensen zijn hier uiterst vriendelijk.

Op weg naar dat rondje in Corvara nog even een afspraak gemaakt voor massage van de benen voor vrijdagmiddag.

Voor het eerst voelen de benen wat beter. Heb toch altijd wel dat acclimatiseren nodig. Een flitsarrangement is dan ook niets voor mij. De Campolongo is een feest van herkenning. Mag ook wel na zoveel deelnames en trainingen. Loop dan ook niet zoveel achterstand meer op op gios (of hield hij zich in???). De beloning is een langdurige afdaling richting Colle Sante Lucia en Giau. Daar kan je lekker vaart maken!

De Giau valt ons beiden niet eens tegen. Komt vooral door de Stelvio eerder deze week – dan is de passo di Giau maar een kleintje. Maar er zijn wat meer voordelen : het Sella rondje zit nog niet in de benen en we rijden ‘m in de schaduw vanwege nogal wat bewolking.



Op de top nemen we cappuccino met opnieuw Apfelstrudel. Mijn uitspraak zal wel niet al te best zijn geweest, want er wordt een fles alcohol getrokken. Dat doen we maar niet!

Valparola en Falzarego verlopen vervolgens ook goed. Op de top van de laatste nemen we tijd voor een frisdrankje. Het irritante stuk uit de finale van de DM (de bergen zitten er op, maar het loopt vervelend vals plat richting de finish) ontlopen we door rechtstreeks naar Pedraces terug te keren. Mooie dag – 2.430 hoogtemeters.

Donderdag
--------------
Gios heeft kontakt gehad met Veeteetje en verraden, dat ik alleen het Sella rondje wil gaan doen. Nu wil zij en Otto dat toevallig ook, dus word ik vriendelijk verzocht met hen mee te gaan. Mits niet te hard : ok. Gios houdt een rustdag vanwege slechte benen en darmstoornissen.

Vanwege de regen wordt het slechts de beklimming van de Campolongo en weer terug, incl. meeting met Eline en Daniel1975. Voor de rest van het verhaal verwijs ik naar het verslag van Veeteetje.

Vrijdag
--------
Het geplande forumritje Sella ronde. Aanvankelijk was nog het plan deze tegengesteld te rijden, maar omdat dezelfde rit gisteren in het water viel besluiten Veeteetje, Otto, Jipperd en ik de DM versie te rijden. Gios is niet hersteld en gaat lekker rusten.

Veeteetje geeft aan nog rustiger te zullen rijden als gisteren, maar dat vertrouw ik al direkt niet. Op de Campolongo zijn ze dan ook al snel uit zicht. Dit zijn 3 kleppers en ik besluit op de top aan te geven dat ze gerust zonder mij verder mogen. Er wordt niet tegen gesputterd.

Eenzaam maar niet allen vervolg ik. Er zijn veel fietsers aktief. Het valt mij op, dat elke klim weer totaal anders is. De Campolongo is niet lastig, maar erg onregelmatig, de Pordoi loopt heerlijk (lekker de scherpe binnenbochten pakken is mogelijk en scheelt meters), de Sella vooral op het eind vrij lastig en de Gardena een eitje.

Op het terras halverwege de Gardena zitten bekenden uit het hotel en als ze mij roepen besluit ik daar ook te gaan eten. Het is uiteindelijk vakantie!

Geheel tevreden arriveren we later in de middag weer bij het hotel.

Zaterdag
-----------

Met jarige Otto, Veeteetje, gios en ikzelf besluiten we vandaag nog tot een min of meer vlak ritje in noordelijke richting. Pakken nog een terras onderweg. Is allemaal slechts kort, maar er wacht nog een DM morgen. Later bezoeken gios en ik het promo-dorp. Gios kan daar voor de kids shirtjes van vorig jaar kopen voor slechts 5 euro! Hoorde, dat ze daar dinsdag mee naar school zijn geweest. Hoezo investeren in de toekomst?

In de middag poetsen we de fietsen op en zien verder af van sterke drank of koffie. Slapen beiden goed. De zondag laat ik maar zitten in dit overzicht . Heb ik zo hier en daar al wat over los gelaten. De eindtijd had beter gekund, maar de tevredenheid over een zeer geslaagde week, incl. de marathon, overheerst. Als eerdere jaren : het is echt in de Dolomieten!

[Veeteetje]

Vooruit... jij mag dat... maar dan niet meer om 21.45 uur bellen hè!! Foei!!