We hadden een schemaatje gemaakt voor 9:50:00, alleen nog even kijken hoe de verhoudingen schemaatje - praktijk zijn.
Mijn eerdere doel (<10 uur) had ik afgeblazen maar uiteindelijk toch gehaald. Tot ongeveer een derde van de Timmelsjoch hebben Nussi en ik samen opgereden. Vanaf dat moment ging het mis; kramp bij Nussi. Ik besloot door te rijden tot de top en daar te wachten als ik daar boven 9:30:00 aan zou komen. Ik kwam twee minuten eerder aan en besloot, met een schuldgevoel, door te rijden. Uiteindelijk bleek dat een juist beslissing. Op een gegeven moment bleek Nussi zijn hele lichaam verkrampt te zijn geweest. Hij kon alleen zijn ogen nog bewegen. De ambulance was gestopt en gaf hem een cortison injectie in zijn kont, hij mocht mee rijden maar dat wilde ie niet. Bikkel!! Hij moest en zou finishen. Ik maakte me inmiddels zorgen bij de finish en na een half uurtje wachten ben ik gaan vragen of er misschien iets gebeurd was. Ze konden me niks vertellen. Toen trof ik een bekende die zei dat ze hem gezien had liggend in het gras iets van 4 km onder de top met kramp. Oke, dan gaat het snel met de tijd. Toen ie over de finish kwam waren we allebei hartstikke blij; veilig over de streep, das uiteindelijk het belangrijkste. Beiden met een mooie tijd. Otto ondanks de hevige krampen en ik onder 10 uur. En... eerste NLse dame maar daar waren er maar 4 van. Overigens de meeste plaatsen gewonnen op de Timmelsjoch (volgens de resultatenlijst). 40e overall. 19e in eigen categorie.
Benieuwd naar de verhalen van alle anderen!!!!!!
Gefeliciteerd met de perfecte resultaten!!!!
Nu moet ik onwijs naar het toilet maar alles is een beetje erg pijnlijk en branderig...




